macerayı seven ev kadını

don't take it personal

2011-04-26T17:01:00.002+03:00

en az 8 tane "m" harfi ile biten "bitanemmmmmmmmm...."ler yazan, facebook'a sanki söylediği her kelime altın değerindeymiş de, boşuna uzun kelimelerle enerjisini ve vaktini harcamak istemiyormuşçasına "feys" diyen, hala komik ya da "ibretlik" forward mailler gönderen, gelen forward maillerdeki başarısız powerpoint uygulamalarını da hala gülümseyerek okuyan,hayatındaki en eğlenceli organizasyon, iş yerindeki diğer kızlarla yediği öğlen yemekleri olan, Sıla'yı nedense çok seven,içki içmek değil alkol almak diyen, mudo'nun ya da koton'un vitrinindeki kıyafetleri aynen giyip kendini modadan anlıyor zanneden ama kendine has bir zevki olmayan, evlilikten yegane beklentisi çocuk sahibi olmak olan, bebek videolarına ağzı sulanarak bakan, kadın değil bayan diyen
hatta kendisinden bahsederken "bekar bir bayanım" diyen, "ben şöyle yapmam" yerine "ben şöyle yapmayan bir insanım." gibi cümleler kuran binlerce çalışan kadından biri misin? cevabın evetse senden ölümüne tiksiniyorum dostum. üzgünüm.
not: liste daha uzar aslında.

F.U.C.K.

2011-03-19T18:41:00.002+02:00

Would You Please Fucking Stop?

I keep reading books and seeing movies where nobody can fucking say anything except fuck, unless they say shit. I mean they don’t seem to have any adjective to describe fucking except fucking even when they’re fucking fucking. And shit is what they say when they’re fucked. When shit happens, they say shit, or oh shit, or oh shit we’re fucked. The imagination involved is staggering. I mean, literally.
There was one novel I read where the novelist didn’t only make all the fucking characters say fuck and shit all the time but she got into the fucking act herself for shit sake. So it was full of deeply moving shit like, “The sunset was just too fucking beautiful to fucking believe.”
I guess what’s happened is that what used to be a shockword has become a noise that’s supposed to intensify the emotion in what you’re saying. Or maybe it occurs just to bridge the gap between words, so that actual words become the shit that happens in between saying fucking?
Swearwords and shockwords used to mostly come out of religion. Damn, damn it, hell, God, God-damned, God damn it to hell, Jesus, Christ, Jesus Christ, Jesus Christ Almighty, etc. etc. A few of them appeared, rarely, in nineteenth-century novels, usually as “——” or more bravely as “By G—!” or “d—n!” (Archaic or dialect oaths such as swounds, egad, gorblimey were printed out in full.) With the twentieth century the religious-blasphemy oaths began to creep, and then swarm, into print. Censorship of words perceived as “sexually explicit” was active far longer. Lewis Gannett, the book reviewer for the old NY Tribune, had a top-secret list of words the publisher had had to eliminate from The Grapes of Wrath before they could print it; after dinner one night Lewis read the list out loud to his family and mine with great relish. It couldn’t have shocked me much, because I recall only a boring litany of boring words, mostly spoken by the Joads no doubt, on the general shock level of “titty.”
I remember my brothers coming home on leave in the second world war and never once swearing in front of us homebodies: a remarkable achievement. Only later, when I was helping my brother Karl clean out the spring, in which a dead skunk had languished all winter, did I learn my first real cusswords, seven or eight of them in one magnificent, unforgettable lesson. Soldiers and sailors have always cursed, what else can they do? But Norman Mailer in The Naked and the Dead was forced to use the euphemistic invention “fugging,” giving Dorothy Parker the chance, which naturally she didn’t miss, of cooing at him, “Oh, are you the young man who doesn’t know how to spell ‘fuck?’”
And then came the Sixties, when a whole lot of people started saying shit, even if they hadn’t had lessons from their brother. And before long all the shits and fucks were bounding forth in print. And finally we began to hear them from the lips of the stars of Hollywood. So now the only place to get away from them is movies before 1990 or books before 1970 or way, way out in the wilderness. But make sure there aren’t any hunters out in the wilderness about to come up to your bleeding body and say Aw, shit, man, I thought you was a fucking moose.
I remember when swearing, though tame by modern standards, was quite varied and often highly characteristic. There were people who swore as an art form – performing a dazzling juncture of the inordinate and the unexpected. It seems weird to me that only two words are now used as cusswords, and by many people used so constantly that they can’t talk or even write without them.
Of our two swearwords, one has to do with elimination, the other (apparently) with sex. Both are sanctioned domains, areas like religion where there are rigid limits and things may be absolutely off-limits except at certain specific times or places.
So little kids shout caca and doo-doo, and big ones shout shit. Put the feces where they don’t belong!
This principle, getting it out of place, off limits, the basic principle of swearing, I understand and approve. And though I really would like to stop saying Oh shit when annoyed, having got on fine without it till I was 35 or so, I’m not yet having much success in regressing to Oh hell or Damn it. There is something about the shh beginning, and the explosive t! ending, and that quick little ih sound in between….
But fuck and fucking? I don’t know. Oh, they sound good as curses, too. It’s really hard to make the word fuck sound pleasant or kindly. But what is it saying?
I don’t think there are meaningless swearwords; they wouldn’t work if they were meaningless. Does fuck have to do with sex primarily? Or sex as male aggression? Or just aggression?
Until maybe 25 or 30 years ago, as far as I know, fucking only meant one kind of sex: what the man does to the woman, with or without consent. Now, both men and women use it to mean coitus, and it’s become (as it were) ungendered, so that a woman can talk about fucking her boyfriend. So the strong connotations of penetration and of rape should have fallen away from it. But they haven’t. Not to my ear, anyhow. Fuck is an aggressive word, a domineering word. When the guy in the Porsche shouts Fuck you, asshole! he isn’t inviting you to an evening at his flat. When people say Oh shit, we’re fucked! they don’t mean they’re having a consensual good time. The word has huge overtones of dominance, of abuse, of contempt, of hatred.
So God is dead, at least as a swearword; but hate and feces keep going strong. Le roi est mort, vive le fucking roi.
– UKL
9 March 2011

don't fuck your experiment!

2010-10-18T00:16:00.008+03:00

Aldığı imdb puanını hiç ama hiç hak etmeyen bir film Splice. beğenilmemesinin asıl sebebi fragmanından dolayı herkesin yaratıklı gerilim bekliyor olması sanırım. ben de öyle zannettim izlemeden önce. gerçi film cidden gerilim. ama başka türlü bir gerilim. "yok ben bu sahneye dayanamam" dediğim çok oldu filmi izlerken. ama dediğim gibi, köşeden yaratık çıkacak bilim adamını yiyecek diye değil o gerilim. stres yaratan filmlerden Splice. psikoljik gerginlik sebebi. ahlak karmaşası, bilim ve insanlık arasındaki çizginin deşilmesi... izle lütfen.
Centurion var bir de çok beğendiğim bu ara. zaten Michael Fassbender'a olan kardeş sevgim malum. film de beklentilerimin üzerine çıktı sağ olsun. pek leziz, karanlık bir fantastik dönem filmi...
the expendables'ı da izleyebildim sonunda. birçok espri, sahne ve repliğin zorlama olduğu çok belli olsa da, filmin ikinci yarısı, çatışma sevenlere ilaç gibi gelebilir. bana geldi. elime bir AA-12 alıp ortalığın tozunu attırmak istedim deliler gibi. dövüş sahnelerine de uğraşmış adamlar. koreografi efsane olmuş. eğleneyim güleyim özlediğim adamları bir kez daha göreyim diyorsan kaçırma.

Chuck Palahniuk'un Çarpışma Partisi'ni okudum bu arada. olmadık yerlere giden kitap, olmadık bir kafada bitti. Palahniuk sevenleri biraz üzdüğünün farkındayım kitabın. ama altındaki fikir bence çok ama çok keyifli. spoiler vermeden nasıl anlatılır bilemedim şimdi. en iyisi sen de oku, kendin karar ver.
Gerald Messadie'nin Şeytanın genel tarihi isimli bir araştırma kitabı var. sonunda bitirdim. onu da oku eğer ilgini çekerse. antik dinlerden, mitolojilerden başlayarak şeytanın izini süren bu bilgi küpü, esprili, sivri dilli adam, insanın neden şeytana ihtiyaç duyduğunu ve neden onu yaratmak zorunda kaldığını da irdeliyor.

son olarak, evimize yeni giren, ailemize yeni katılan sevgili xbox'ımızın yüzünden sana artık oyun da önermek zorunda kalacağım. açlığımızdan bütün oyunları demo seviyesinde de olsa inceleme evresinde olduğumuzdan, çoğu hakkında fikir edinebildik. sinir bozucu tribal bir puzzle var Limbo diye. için acıya acıya oynuyorsun. edinilmeli derim ben. zavallı Vincent'ı araftan birileri kurtarmalı. (isim bizim uydurmamız. adı vincent değil tabi çocuğun) Portal: still alive da ona benzer bir bulmaca oyunu. daha renkli ve aydınlık olsa da psikolojisi aynı. bu sefer de evil corporation var işin içinde. sonra cesur erkeğimin düşmanlarına aman vermediği(!) Call of Duty: Modern Warfare 2 var. oyun bittiğinde gözlerim doldu. daha ne diyeyim sana. benim tercihim olmasa da çalışılmış olmuş.
ne dinlediğimi sen sormadan ben söyleyeyim. sığ bir şekilde iron maiden dinlemeye devam ediyorum.
eğlen coş...

We're not in Wonderland anymore Alice...

2010-09-10T12:25:00.006+03:00

the predators güzel film. kim ne derse desin eğlenceli. sanırım artık sinemada eğlenmeyi bilmiyor kimse. kahkahalarımıza cık cık cık şeklinde karşılıklar aldık film boyunca ama pek eğlendik. yalnız predatorlere saygı duyan, onların hikayesine hakim insanlar değilseniz sıkılma ihtimaliniz de yok değil. bu arada adrien brody'nin karakterine bayıldım. bana böyle kaotik-iyi kahramanlarla gel hollywood.
machete de eğlenceli okur. grindhouse'un en iyisi değil ama paran varsa git eğlen işte. sırf steven seagal'in birkaç sahnesi için bile izlenir.

bir de "killers" diye bir komedi var. baştan çok belli etmese de acayip komik. hele de Tom Selleck'in mimikleri beni benden aldı. o nasıl bıyıktır arkadaş...

bu ara nigel cawthorne'un "seri katiller"ini okudum. çoğu seri katille birçok ortak özelliğim olduğunu keşfetmek beni korkuttu. bu adamcağızların da başları çok ağrıyor, insanlardan nefret ediyorlar ve oldukça zekiler... (zeka ben de gelgitleri olan bir unsur olsa da ortak noktamız çok işte.) neyse... kitap pek bir güzel. detaylı bir şekilde bütün ünlü katilleri işlemiş. sonuca varmadan, yorum yapmadan sadece kanıtları ve olayları sunmuş. ilgini çekerse okumalısın.
bir de söylemeden edemeyeceğim bayram yemekleri çok eğlenceli oluyor arkadaşlarınla. bence bayram alışkanlıkları değişmeli ve aile ziyaretlerinin yerini kanka ziyaretleri almalı. kocaman sofralar, bol içki, bol müzik olmalı bayramlarda. böyle iyi, böyle güzel...

time is not for killing!

2010-08-22T18:16:00.008+03:00

Inception'dan bahsetmeyeceğim. zira bahsedilecek ne varsa bahsedildi. Nolan hepimizden çok beyin hücresine sahip bir adamdır. cennette yeri sabittir. bu saatten sonra ne yapsa değeri düşmez.

bir de kenarda köşede kalmış, kuytularda parıl parıl parlayan filmler var. Mr. Nobody onlardan biri, okur. 2,5 saatlik extended versiyonunu hiç sıkılmadan, hatta bittikten sonra tekrar başını izleyecek kadar keyif alarak izledik. Jared Leto sessiz sessiz çağın en iyi genç oyuncuları arasında yerini alırken, quantumun dibine vuran senarist-yönetmen Jaco Van Dormael, bu zor mu zor senaryonun altından nasıl kalktığı anlaşılmayan bir yetenek abidesi olarak dikiliyor önümüzde. takip listemize alalım kendisini lütfen.
"bana korku filmiyle gel." diyenler içinse Case 39 pek leziz bir "Omen"vari film. ben seviyorum manyak çocukları. aile planlamasına büyük katkı sağlayan bu filmleri izleyelim izletelim. "Hamiş oldum ben" diye gezen, döllendikleri anda birden kutsallaştıklarını zanneden hanımları, başlarına gelebilecek tehlikelere karşı uyaralım.
benim hayvanlar gibi gülesim var diyorsan da git "hot tub time machine" izle. 80'lerle geçilen dalga her daim güldürür formülünden yola çıkıp, "Pineapple express"in keyifli zencisiyle, kahkahada zirve yaptıran film gününü şenlendirecek.
dizileri soracak olursan; Stephen King'in Colorado Kid isimli hikayesinden uyarlanan "Haven" kendisine verdiğim yedinci şansı da tüketip, kaybedenler listesine adını yazdırdı.

diğer bir yandan da pek sevdiğim polisiye yazarı Tess Gerritsen'in kitabından uyarlanan Rizzoli & Isles çizgisini bozmadan devam ediyor. bu kıtlıkta izlenebilecekler arasında. ama gel gör ki gönüllerin şampiyonu yine True Blood. dahi piç Alan Ball'un HBO için yeni bir dizi hazırlığında olduğu müjdesini Cinedergi'de vermiştim zaten. beklemedeyim.

kitaplardan da bahsetmemi bekleyen sen sevgili okur... maalesef çok da iyi bir şeyler okumadım bu aralar. yine de ısrarcıysan sana Neil Gaiman'ın Mezarlık Kitabı'nı tavsiye edebilirim. hoş, keyifli, basit...

"e peki ne dinledin bizim için?" diye sorduğunu duyar gibiyim. Iron Maiden'ın yeni albümü "The Final Frontier" es geçilmeyecek kadar güzel. albümün her şarkısı birbirinden leziz olsa da özellikle "The Talisman" ve "Starblind" beni benden aldı. "end is near" diye bas bas bağıran Bruce Dickinson'a canı gönülden katılıyor, gözlerinden öpüyorum. "yüreğine sağlık iron maiden." tarzı bir Türkçe forum cümlesi bile kurabilirim. o kadar güzel.
sağlıcakla kalasın.

ayaklar baş oldu

2010-07-07T20:21:00.004+03:00

bu aralar bu ülkeden pek hoşlanmıyorum. ergen bunalımları geçiriyorum sanırım. geçenlerde ünlü mü ünlü bir politika yazarı gazetecinin editlemem için bana yolladığı köşe yazısında izak rabin hala yaşıyordu ve israil cumhurbaşkanıydı. hatta ülke olarak aramız açıktı kendisiyle. rabin'in 95'te öldüğünü bu büyük yazar bilmiyor olamaz dedim ve düzeltme yapabilir miyim diye sordum gazete sahibine. "yoook, koskoca bla bla... düzeltme yapılmaz." cevabını aldım. "ama bu adam böyle büyük bir hata yapmış." dedim. patron hemen yazarı arayıp dalga geçti. çok yakın arkadaşıymış. beklediğim tepkiler; "kafam karışmış", "aaa fark etmemişim.", "dilim sürçmüş", "asistanım yazdı." ya da "o eski yazıydı" idi. aldığım cevap ise, "izak rabin değilse kim israil cumhurbaşkanı?" oldu. patron bana baktı, cevap beklercesine. "şimon perez" dedim bu, biri koskoca politika, hatta dış politika yazarı, diğeri politikaya atılmış milletvekilliği hayalleri kuran adamlara. yazar beyden beklediğim "tabi ya..." cevabının aksine aldığım cevap "allah allah hiç haberim yok." oldu. o an bir nebze daha bıktım bu ülkeden. ayakların baş olmasından, beş para etmez insanların söz sahibi olmasından.
işte bu adam bir zamanlar gençler cumaya gidiyor diye ülkenin elden gittiğini söylerken, başka bir dönem aziz nesin'i madımak olaylarında kışkırtıcılık yapmakla suçlamıştı. işte bu adamlar bir kitabın basılmasında direten bir aydını kışkırtıcılıkla suçladıkları, halkın cehaletine zerre değinmedikleri için ben aradan geçen 17 yıla rağmen kışkırtıcı olduğu düşünüldüğü için yazdıklarımı bastıramıyorum. bu adamlar yanlışla doğruyu ayıramamalarına rağmen, kitleleri etkiledikleri için... asıl cahiller bu adamlar oldukları için.... lanet olsun hepsine.
bu arada bu büyük yazarın ismini vermek ve cümle aleme kendisini rezil etmek için delirsem de patron beye söz verdiğimden kimseye söylemiyorum. iş ilişkim biter bitmez açıklamalarımla bomba gibi düşeceğim. gazete dediğime de bakmayın. yerel mi yerel...

***

sevgili cumhurbaşkanımızın sevgili oğlunun sat başarısı gündemi sarsarken, kimileri sat'nin basitliğinden, kimi torpilden, kimi de harvard'da birincilik diye bir şey olmadığından bahsetti. benim kimseden duymadığım yegane tepki ise çağdaş bir ülke olduğunu iddia eden bir ülkenin cumhurbaşkanının oğlunu harvard'a göndermesi ve bununla bir de gurur duyması... "beni türk doktorlarına emanet edin." diyen Atatürk'ün, bunu Türk doktorlarına güvendiği için değil, aksi düşünülemeyeceği için dediğini anlayamayan bu yeni yöneticiler, kendi icraatlariyle bu kadar çeliştikçe delirmemek işten değil. kendi ülkenin eğitim sistemine güvenmiyorsan düzeltmeye çalış. ipler sizin elinizde yahu. şaka gibi...

***

vakit gazetesinin yayınlandığı, okunduğu, sattığı bir ülkede yaşamak istemiyorum. sansür değil derdim. aidiyet... sanırım aidiyetimi kaybettim.

***

"bilimkurgu yazma, tutmaz. ben de sevmem zaten." diyen ajansıma sesleniyorum. yazıyorum. ve ben çok tuttum. hıh! fotokopisini çekip metro önünde dağıtacağım. var mı?

***

30. yaşımda hayatıma giren 80 yaşındaki halam sanırım mini çakallık yapmaya ve mirasıma konmaya çalışıyor. ona bu konuda destek olan 75 yaşındaki türk filmindeki kötü karakter kılıklı avukat ise beni kandırmaya çalışırken, bu yaşa bin türlü polisiye kitap ve filmle geldiğimden habersiz, çırpınıp duruyor. çeşit çeşit dolandırıcılık bilen, hayatı kurgudan ibaret yeni nesli saf zanneden ihtiyar, sözüm sana... fuck off...

***

ömer üründül'ü seven var mı? sırf parası var diye bu adamı dinlemek zorunda mıyız? bir fuck off da ona gönderiyorum.

saygılarımla...

drama dizisine müzikal bölüm katmanın püf noktaları

2010-05-01T09:46:00.004+03:00

Fringe'in "Brown Betty" isimli son noir bölümü büyüleyiciydi. zaten daha siyah beyaz fragmanından belliydi efsane bir bölüm olacağı. Abrams'ın dizi süresince bazı bölümlerde tarz değiştirme misyonunu yüklediği bir bölüm Noir. dizinin rengine zarar verip vermeyeceğini hiç düşünmeden çekmiş Abrams bu bölümü. zarar vermeyebilirdi gerçi. eğer doğru formül bulunsaydı. peki doğru formül nedir? Buffy'nin once more, with feeling bölümünde (ki emmy ödüllü bir bölümdür bu) Whedon zaten hayranı olduğu müzikal öğeleri diziye o kadar iyi yedirmişti ki, bu tarz işlerin doğru formülünü de böylelikle yazmıştı. bölümün hikayesi aslında dizinin normal gidişatından çıkmadan, hatta dönüm noktalarını da içinde barındırarak yazılmıştı. yani alternatif bir hikaye yoktu içinde. şarkı söylemeleri için mantıklı bir sebep ve genel hikayenin ilerleyişine hatta yön değiştirişine ait önemli noktalar barındırıyordu.
Fringe-Noir ise araya zorlama olarak sokulmuş gibi duruyor. mükemmel ve çok keyifli bir bölüm. birçok zekice detay barındırıyor. bu konuda bir itirazım yok. ama "Peter" isimli bölüm olan Fringe-Retro gibi asıl hikayeye bir şey katmıyor. sadece Walter Bishop'ın bilinçaltına bir yolculuğa çıkıyor izleyici, ki bu da bize acıklı bir anlatım dışında bilmediğimiz yeni bir şey katmıyor. oysaki Once more with feeling'in sonu öyle miydi? buffy'nin onu dirilten arkadaşlarına duyduğu öfke bölümün sonunda öyle bir açığa çıkıyordu ki, dizi için bir kırılma noktası oluyordu bu bölüm. Fringe-Noir ise çekenlerin de izleyenlerin de çok eğlendiği bir "iki bölüm arası özel bölüm" olmaktan ileri gidemiyor.

long time no see...

2010-04-23T12:02:00.005+03:00

ne yani, wingman'e kısa bir ara verdik diye yazmayı da kesmem mi gerekiyordu? hayır. en azından notlar alınmalı, akıldakiler yazılmalı falan fişman. dizi anlatmayacağım okur. eskimesin. cinedergi'de dizi yazıları devam etmekte. oradan bakıver. ama kitaplardan bahsetmem gerek. yazmaya ara verdim sanılmasın. zira deli gibi yazdım bu kayıp olduğum ara. ama kendi hikayem değildi bunlar. iki romanımsı bitti. sonuç? beklemedeyim. daha da bir sonuç alana kadar hiçbir şey yazmam diyorum ama biliyorum ki en kısa zamanda, en ufak bir boşlukta yine başlayacağım yazmaya. sanırım 70 yaşında 70 kitap yazmış ama hiçbirini bastıramamış biri olarak öleceğim. neyse... erdemlerimden biri olmayan bekleme durumuna devam...
gelelim beklemek zorunda kalmadığına şükrettiklerimize... Murat Menteş diye bir zat-ı muhterem keşfettim. bilenler ne kadar geç kaldığımı düşünebilir. beni bilenler de yerli yazarlara ne kadar temkinli yaklaştığımı bilirler. böylece bu gecikmeyi anlayışla karşılayıp sözlerime kulak ver okur. dünya güzeli kitaplar yazıyor bu adam. Dublörün Dilemması ve Korkma Ben Varım, benim okuyabildiklerim. özellikle son romanı KBV beni benden aldı. dili, popüler kültür temelli esprileri, absürt hikayesiyle oku oku doyamayacağınız bir kitap.
öte yandan yazmakta olduğum kitapla ilgili okuduğum araştırma kitapları yüzünden romana pek vakit ayıramadım. ayırsam da öyle dolu dolu olmadı bu vakit. varsa yoksa dinler mitolojiler... illallah dedim yani. aralarına sıkışan güzel romanlardan beni en çok sevindiren ise, Dean Koontz'un Sonsuza Kadar Odd'u oldu. yine sıcacık yine çok samimi ve yine aslında neşeli bir roman olmuş. bir yerlerde son dönem Koontz kitaplarındaki olumlu tavrın, yazarın saç ektirmesinden kaynaklandığını okumuştum. ne kadar doğrudur bilemiyorum. ama ağzımıza sıçan çoğu kitabın, aslında yazarın burnunda sivilce çıkmasa mutlu sonla bitebileceği gibi bir önerme geliyor aklıma hep. düşünsene... saçmalık...
son günlerde okuduğum başka da kitap gelmiyor aklıma. çok istersen bir sürü dini kitap önerebilirim ama işine yaramaz sanırım. neyse ki atlattık o dönemi. bir süre gerçekten başka şeyler düşünmeye ihtiyacım var. yoksa baktığım her yerde İsa'yı görmem işten bile değil.
dizi sezonu yavaş yavaş kapanırken, elim biraz para görürken ve yazacağım yeni roman az da olsa beklemek zorunda iken kendimi yine kitapçılara atabilirim. bu arada daha kaç yerden ilan etmeliyim bilmiyorum ama Fringe, Supernatural, House izlemeyen kalmasın lütfen... delirtmeyin beni bi zahmet.
aslında çok şey var paylaşmak istediğim ama neyse ki çoğu eskidi gitti. düzenli olmalı her iş.

did i fall asleep?

2009-11-21T16:46:00.006+02:00

bir süredir elim klavyeyle en ufak bir temasta bulunmadı. maillere bile cevap vermekte zorlandığımı, msn iletilerine illet gözüyle baktığımı fark ettim. oturdum yeni kabartılmış koltuklarıma, koydum dizilerimi, filmlerimi, aldım elime kitaplarımı kaldım öyle. pek de iyi oldu. doydum... district 9 demek istiyorum okur sana. adam gibi bilim kurgu izle. sonra git sürü'yü oku. biraz elleri yoruluyor insanın kabul ediyorum. meydan lorusla kapışabilir bir ağırlığı var ama olsun. değer. tabi onu okuyunca dayanamayıp sen de the abyss izleyebilirsin bir daha. zombieland pek güzel bu arada. onu da atlama. e hazır onu izlemişken ona muadil bir de kitap al eline. aşk ve gurur ve zombileri oku. pek komik pek keyifli. sonra 6 bölümlük şaheser mind-fucker bir dizi olan the prisoner izlenmeli. ian mckellan'a bir kaç oscar verilmeli. hayatta istemsizce elini öpeceğim tek insan şu an kendisi. sonra supernatural'a hala başlamayanlar başlamalı. pek muhterem dostlarım winchester kardeşler beni benden aldı bu sezon. yeni işleri sevmiyorum bu sene. v geldi, flash forward geldi, vampire diaries falan geldi ama ben gene inatla eskileri tercih eder durumdayım. bu sezon her yeni dizi aynı sanki. neyse... şubat 2 itibariyle lost da teşrif etti mi eskiler yeter de artar bile...

derin darbe: Antichrist

2009-10-17T08:58:00.004+03:00

charlotte gainsbourg şarkı söyler, böyle sevimli şarkılar... iyi de bir oyuncudur. lemming en ağır rollerinden biri olsa da genelde sevimli bir oyuncudur. bkz. science of sleeep...
peki Antichrist nedi? afedersin eşşeğin bilmemnesini yemektir. yul bryner'ın torunu, jane birkin'in kızı olan yetenek topu charlotte'u parçalamak istersin. zira bu kadar hayvan gibi iyi oyuncu görmedim ben. sana bütün ödüller feda olsun ablacım.
hatta filme de feda olsun. lars von trier de nasıl bir insanmış ben onu da anlamadım. görsem dilim tutulur kaçarım herhalde. adamdan an itibariyle korkuyorum. kafasında bin türlü delilik barındırdığına da eminim.
bana böyle filmlerle gelesin lars... ellerin dert görmesin.

Wingman Dergi Ekim Sayısı Çıktı!!!

2009-10-01T20:33:00.003+03:00

www.wingmandergi.com

long time no see...

2009-09-18T20:31:00.003+03:00

dergimizin ekim içeriğine ekleyeceğim hiçbir yazı kalmadı. adına roman dediğim uzun yazı da tamamlandı. bir de üstüne, okuduğum yanlış bir kitap yüzünden okuyacak şey bulamama gibi bir döneme girdim. (hakan günday - ziyan, ayrıntılı bilgi ekim sayısında wingman'de) haliyle şimdi ne okusam beğenmez, ne yazsam bir boka benzetemez olduğumdan, bünyede bir "ne yapsak ki şimdi? hmmm temizlik mi yapsak acep? dizi mi izlesek?" durumu mevcut olmuştur. kafa karışık, vücut yorgun iken, toparlanmanın tek yolu bol bol şaraptır. içtikçe ayılır insan böyle dönemlerde. yoksa full-time stoned... e ona da para gerek... dilemma forever...

dergi çıkaran ev kadınının evindeki soğanların maceraları...

2009-08-29T13:59:00.004+03:00

burdan ne ders çıkardık? eve hiç uğramazsanız, soğanlarınız evi ele geçirebilir... bu melun canlılara dikkat edelim.

Wingman Ağustos sayısı çıktı...

2009-08-02T21:36:00.004+03:00

www.wingmandergi.com

Wingman... Winning Men's Magazine

2009-07-10T12:49:00.001+03:00

www.wingmandergi.com

donsuzu giydiren ülkem...

2009-06-29T12:08:00.003+03:00

okuyalım, okutalım...

2009-06-26T17:26:00.003+03:00

Cinedergi...

o ne lan?

2009-06-24T02:30:00.001+03:00

dead snow

2009-06-20T16:36:00.002+03:00

Død snø, Norveç yapımı bir korku filmi. Amerika'da bu hafta vizyona giren filmin ülkemizde gösterileceği gibi bir bilgi henüz yok. o nedenle beklemeden bir yerden bulun izleyin. grindhouse ile shaun of the dead karışımı filmin müzikleri de ayrıca güzel. eğlenceli ayrıntıları, başarılı senaryosuyla kaçırılmayacak bir eğlence diyebilirim. 2. dünya savaşı ve korku filmi takıntılıysanız, zombie nazilere bayılacaksınız.
bu arada true blood bomba gibi başladı yeni sezonuna. uzun uzun yazardım ama artık dizilerle ilgili yazı yazmayı düşünmüyorum. zira işi profesyonelliğe döküp bir sinema dergisinde, biricik takıntım dizilerden bahsedeceğim bir köşem olacak. netleşince seninle paylaşırım tabi okurcum.

1 kadın 1 erkek'ten tiksinen iki kişiyiz ve kendimizi bazen çok yalnız hissediyoruz...

2009-06-16T22:54:00.006+03:00

sırma maden suyunun bir reklamı vardı. riskli anların resmi içeceği sloganlı... hani güzel bir kız neredeyse ağlayarak, karikatürize edilmiş çirkin bir adamla evlendiriliyordu ve adam kız imzalayınca babun gibi el çırpıyordu. arkada da dramatik bir müzik vardı. ilk çıktığında bu ne cüret diye delirmiştim. neyse ki çok durmadı yayında. ben de herhalde başka şikayetler de gelmiştir diye düşündüm. zira reklam birçok kadının izleyince ağlayacağı bir şeyi anlatıyordu. yani ülkemizin pek de kaale alınmayan gerçeklerinden birini... istemediği biriyle evlenmek zorunda kalan bir kadının dramını komediye çevirmeye çalışıyordu aklınca. sinir bozucu... neyse gelelim neden bunu şimdi anlattığıma. biraz önce atıf hocayla reklamlara yorum yapan bir grup özel üniversite öğrencisinin programına denk geldim. sanırım eski bir yayın. ali atıf bir efendi'nin marka danışmanlığını burgaz rakının sahibi cem garipoğlunun amcası olduğundan, zanlıyı neredeyse savunmasıyla ne menem bir insan olduğunu anlamış, ahlaki değerlerinin pek olmadığını fark etmiştim. ama gençliğin git gide mallaşması beni daha bir delirtti. bu reklamı yorumlayan güzel süslü kızlarımız, espirili olmuş, komik olmuş gibi yorumlar yapıp ne kadar sığ olduklarını bir kez daha kanıtlayarak sinirden ağlamama sebep olmuşlardır. inşallah sen de zorla onun gibi bir adamla evlenirsin de anlarsın esprili mi değil mi dedim içimden.

bir de başlıktaki konuya değinmek istiyorum. 1 kadın 1 erkek isimli diziden nefret ediyorum. başladığı zamanlar mr. smith'le bir kere denk gelip baktık ve bu ne lan deyip çevirdik. sonrasında tanıdığım ve seçimlerine güvendiğim (bir zamanlar) her allahın kulunun diziye bayıldığını öğrendikçe karı koca sessizce birbirimize baktık. neden? çünkü dizi bok gibi... bak hiç alttan almıyorum. shit fuck shit... ortada ne bir replik var, ne bir yönetmenlik, ne bir ciddiyet. ekranı doldurmaya ant içmiş tiyatrocu demet evgar hanım doğaçlama adı altında kıkırdayarak rol kesiyor. yahu rol yapan adam dayanamayıp güler mi? ne bu? bu seyirciyi salak yerine koymaktan başka bir şey değildir, ki sanırım salak o seyirci...

damarıma basanlar...

2009-06-14T10:46:00.002+03:00

yazmadım ne zamandır bir şeyler okurcum. zira sabah akşam başka bir şey yazmaktayım. her an kendi komplo teorilerime inanabilir, kafayı yiyebilirim. bakalım.
sana facebook'tan dert yanmak istiyorum. twitter çıktı bunlar susar biraz dedik ama yok. şimdi de facebook mobile nanesine takılmaya başlayan bir grup teşhirci arkadaşımız, "@ asmalımescit, @ cadde, @ bakkal." diye neree olduğunun her daim bilgisini vermeye devam ediyor. çektiği fotoları anında telefonundan facebooka yüklüyor. "osman sınavına çalışıyor, osman çok hasta, osman'ın çok uykusu vaaaaar." e kardeşim git çalış, hastaysan yat zıbar. bana ne lan? delircem bir gün hepsine yazızam, "sıçarken de haber ver gelip kafana sıçıym ben de" diye. aradaşlığımız orda bitecek. ben pek üzülmeyeceğim.
sonra bir de x box oyun konsolu var sinirimi bozan. evinin ortasında internete bağlı bir kamera hep açık. milletle görüntülü elbise bilenem deneyebiliyorsun. kaykayını taratıp salonda olmayan kaykaya binebiliyorsun. allah aşkına aklına eagle eye gelen bir ben mi varım? süpermişmiş... görürüm ben sizi skynet sizi ütüyle, fırınla öldürmeye başlayınca. hoş değil bence bu gelişmeler. bunun bir sonrası hologram. e ben hiç hologramlı güzel hikaye bilmiyorum bilen varsa anlatsın.
ayrıca çocuk bahçeli mahçeli bir amerikan mahallesinde anladığım kadarıyla. dışarda dana gibi güneş parlıyor. peki bu mal velet neden elindeki kayayın resmini yükleyip salonun ortasında fın fın diye halıyı kel ediyor. çık sokağa bre zındık. asosyal ot çocuklar nesli korkutuyor beni.
bir de pelin batu'dan bahsetmek istiyorum. kendisinden hoşlanmıyorum. genelde kaçırmadığımız program tarihin arka odasında cehaleti, konuşma özrü ve bozuk sinirleri ile beni benden alıyor. "lan konuşmayı bilmiyorsan ne işin var programda? git yaz bir yerde" dediydim aylar önce. nitekim yazmaya da başladı ama onu da beceremiyormuş. ilk yazı şuydu. ben her boku bilirim. entellikte tavan yaptım. ama siz gazete okurusunuz ondan size daha hafif yazacağım, anlamazsınız.
ama sonraki yazılarında her boku bilmediğini kanıtladı. bir yazısında afganistan'daki durumdan bahseden "uçurtma hırsızları" nı okuyun ya da izleyin demiş. o konuda benim bildiğim tek kitap ve film kite runner. acaba dedim böyle mi çevirdiler yok Kabil'in uçurtmaları olarak çevrilmiş. dediği gibi bir kitap ya da film de yok. uydurdu herhalde dedim ki hemen arkasından yazı kendi kendine revize oldu. "Kabil'in uçurtmaları" olarak. ablacığım önce kontrol et. internetin böyle bir imkanı var diye düzeltme böyle yapılmaz. yazdığını bir sonraki yazıda düzeltirsin. köşe yazarlığı blog yazarlığına benzemez. ayıp.
sonra da ramazan bayramında kurban kestirdi sayın batu. ben de dayanamadım ilk defa bir gazete yorumu yazdım. kurban diyecektin sanırım dedim. ama çat yorum kısmı kapandı. tahammül edemiyorum ben bu kadına arkadaş. ama takip etmekten de kendimi alamıyorum. kendini rezil etmesini garip bir hazla izliyorum.
son olarak terminator: salvation'a hala gitmediysen hakkımı helal etmem diyerek huzurundan çekiliyorum

biz geldik, biraz kenara kayar mısın?

2009-06-05T12:40:00.002+03:00

no piracy!

2009-06-05T10:22:00.003+03:00

torrent siteleri benim canımdır, kanımdır. kapanırsa yıkılırım. en son axxo isimli efsane uploder'ımızın tutuklandığı haberi benim gibi bir sürü torrent delisinin ödünü patlattı. umarım kendisi iyidir. tatile falan çıkmıştır da ondan yoktur.
dün de bir torrent sitesinde "we are against piracy, please don't attack ships." diye bir uyarı gördüm. koptum... ben de karşıyım. gemilerden uzak duralım. filmlere hücumu kesmeyelim.

karınca gibiyim, kışın biriktirir yazın izlerim...

2009-06-02T13:17:00.002+03:00

neymiş?

2009-06-02T12:04:00.000+03:00

Ben Müslümanım from Murat ALP on Vimeo.

"yüce rabbim cleveland dedi."

2009-05-28T09:46:00.004+03:00

gecenin bir vakti mr. smith ile televizyon kanallarının en rezilleri arasında gezinme huyumuz var. dün gece de uyumadan önce bir doz leş program izleyelim derken, flash tv'deki rüyanız hayrolsun isimli programa rastladık. önce insanlar ne salak rüyalar görüyo lan demek için izledik. sonra da yorumcu hatun nasıl bir psikanalist çıktı diye izledik. derken bir adam aradı kanalı. sana, unak isimli adamın rüyasını anlatıyorum:
"ben bir sedyedeyim karanlıkla aydınlı arasında gidip geliyorum. sedye ilerlerken hem ışık görüyorum hem karanlık. o sırada bakıyorum yerlerde yüzlerce kırılmamış yumurta var. sedye ilerlerken yumurtalar kırılacak diye üzülüyorum. o sırada havadan bembeyaz birşeyler yağıyor. kar sanıyorum değil. bakıyorum tavandan un akıyor. yumurtalar da kırılmaya başlıyor o sırada ama yumurtalar kırılırken klivlınd klivlınd diye ses çıkarıyor. arkamda da bir ses "ah sen, ah sen yok musun sen?" diye söyleniyor..."
rüyayı bitiren adam sesi 20'li yaşları işaret etse de 63 yaşında olduğunu ve 50 gösterdiğini söyledi. sunucu abla kafaya alındığını hissetse de bozuntuya vermeden yorumunu yaptı. ama biz çoktan gülmekten yıkıldık tabi. böyle ince espriler istiyorum. kimsenin izlemediğ, izleyenlerin de anlayamayacağı kadar ince espriler...

sometimes the day just ends...

2009-05-21T18:25:00.006+03:00

diş ağrısı, baş ağrısı, bel ağrısı, boyun ağrısı derken içtiğim ilaçlar sağolsun, günde 15 saat uyuyan birine dönüştürdü beni. arada bir kafamı kaldırıp mal mal bir şeyler izliyorum o kadar. sana uyku mahmuru izlediklerimi saymam gerekirse, geçen gün gittiğim angels & demons'tan behsedebilirim. çok sevdiğim bir kitap olmasına rağmen, basılır basılmaz okuuğum bu romanı bayağı unutmuşum. herhalde üstüne aynı konuda 50 tane kitap daha okumamdan kaynaklanıyor bu. aman ne kadar da uymuşlar senaryoya derken, mr. smith eve gelip kitabı karıştırınca anladım olmadık değişilikler yaptıklarını. yine de sevdim ben. keyifli bir macera olmuş. sinemada gitmeye gerek yokmuş yalnız.

evde ise saçma saçma filmler izledik. the tattooist isimli konusu leziz filmde beni çeken şey, pek bayıldığım dövmeler ve roswell'den tanıdığım başrol oyuncusu jason behr idi. ama filmi izledikten sonra keşke izlemeseydim dedim yani. o kadar güzel bir hikayeyi piç etmiş bırakmışlar.

bunun üzerine ben de mr. smith'e dedim ki iyi bir alman gerilim filmi biliyorum dövmeli mövmeli. onu izlemeliyiz. alman gerilim filmi pek de alışıldık bir şey değilse de kırmadı beni ve günler süren download macerasından sonra indirebildiğim tattoo'yu izlemeye başladık dün. sonra uyuduk... bugüne bıraktık gerisini. hatırladığım gibi çıkıp çıkmayacağını bilmiyorum. çok oldu izleyeli. ama yine de bir yerlerde rastlarsan es geçmeden izlemeni söyleyebilirim. o kadar sene aklımdan çıkmadıysa vardır bir hikmeti.

son olarak biraz önce iki haftadır ağzıma sıçan sezon finallerinin sonuncusunu izledim. criminal minds, hassiktir' diye bağırtan bir finalle göz yaşlarına boğdu beni. hala aklıma geldikçe hüzünleniyorum. şaka maka hayatımın şu ev kadınlığı safhasında yeni bir sayfa açılıyor. dizilerin bitmesi demek benim bol bol boş vaktim olacak demek. sıçtık!

dip not: tattoo'nun film afişini ararken karşıma dünyada ilk kez yapılmış eye-ball tattoo resmi çıktı. seninle dejenerasyonun sınırlarını paylaşmak ve hissettiğim ıyk duygusunu sana da yansıtmak istedim. umarım kızmazsın:))

serum = format

2009-05-17T16:58:00.003+03:00

kimse pazar sabahını acil serviste geçirmemeli okur. çok içten diliyorum bunu. bu sabah iki gündür boynumda büyümekte olan alien alev alev yanar ve başıma korkunç ağrılar saplarken artık dayanamadığımı fark ettim ve soluğu şişli etfal'de aldım. benim parmak ucumla bile dokunamadığım yumruyu avuçlayan doktor ortalığı ayağa kaldırmama sebep olan çığlıklarla yere yapışmama sebebiyet verse de şipşak tedavisi ile pit stop elemanlarını aratmayarak beni tam teşekküllü gönderdi. sağ olsun var olsun. en komiği de devlet hastanesi acil servisinin self servis yanı. acıdan geberirken serum taktırmaya gidiyorsun ve doktor git sedye bul bir tane getir yat üstüne diyor. kendi sedyeni arayıp bulup getiriyorsun. bir kaç yaşlıyı sedyelerinden yuvarlamak geçti aklımdan da neyse ki kahraman kocam buldu bir sedye. komik ama sağlam tedavi yöntemleriyle gönlümde taht kurdu şişli etfal...

watch this watch that...

2009-05-15T21:41:00.004+03:00

durmadan dizi anlattım sana ama bu arada film de izledim hani. mesela guy ritchie'nin rockn rolla'sını izledim. sevmedim okurcum. ne yalan söyleyeyim izlemeye değer bile bulmadım. adamın hatrına bitirdim ama olmamış. snath tuttu, two smokes one barrel tuttu, revolver tutmadı. o zaman ben de tutanlara benzer bir şey daha çekeyim demiş gibi geldi bana. oysa ki ben en çok revolver'ı sevdim. hatta bayıldıydım.

uninvited diye gerilim flmi izledik sonra. çok klişe görünen bu filmcağız hiç de klişe olmayan sonuyla sevindirdi beni. senaryosunda açık yer bırakmadan ürküten güzel bir eğlencelik. tavsiye ederim. yarın da bir sorun çıkmazsa angels & demons izleyelim diyorum. geçen gün arka masadaki kadının dediği gibi. "da vinci'nin yeni kitabından çekilmiş film. güzeldir herhalde." evet abla, Da vinci yazdı ron howard yonetti, demek istedim kadına ama üşendim.

finals #3

2009-05-15T16:58:00.004+03:00

çarşamba akşamı lost'un 2 bölümlük sezon finaliyle kendimden geçtim. kendisi bir sezon finali nasıl olmalıdırın cevabı olabilir, ders diye okutulabilir. bir sürü soru cevap bulurken abrams'ın referans olarak neleri aldığına dair yorumlar kafamı allak bullak etti. neyse ki sonunda jacob'ı gördüm. kim olduğunu biliyorum. pek bir rahatladım... incil'den, atlantise kadar birçok yere dayandığına inandığım senaryo bakalım son sezon ne kadar maymun edecek bizi.

öte yandan bones da sezonu tamamlayanlardan. değişik, esprili bir bölümle bitirdi seneyi. asıl konu akışıyla alakalı en sonda tek bir cümle vardı o kadar. ona bağlayana kadar, genelde keyifli senaryosundan dolayı takip eden izleyicilerini yormayan bir bölüm yapmışlar. hoş olmuş.

son olarak supernatural dört sezonluk geleneğini bozmadan kansas'ın carry on my wayward son, isimli şarkısıyla sezon özeti geçerek başladı. nefis bir rutin... arkasından da hiç belemediğim bir sonla ağzımı açık bıraktı. hell really broke loose this time... Winchester kardeşleri tekrar görene kadar çatlayacağımı belirtirim.

finals #2

2009-05-14T10:34:00.003+03:00

dün de hayırlısıyla fringe'in sezonunu bitirdik okur. jj abrams aynen dediği gibi bir sezon boyunca hazırladığı yeni dünyanın kapılarını birkaç saniye aralayarak yeni sezonun ihtişamını şimdiden gösterdi. hele de dizinin başından beri merakla beklenen william bell'i kimin oynadığını gördüğümüzde kahkahalarla güldük. abrams'ın yeni kankasını biliyorum artık:)) süpriz at gibi her yere sokabilir kendisini. spoiler olmasın diye anlatmıyorum ama birazdan izlemeyi planladığım 3 saatlik lost finalinde de çıkabilir. fringe'in önü açık. sonraki sezonu abramsa bir şey olmadıkça kesin. o nedenle rahat rahat izledim.
dip not: bishop'ı da eve alıp beslemek istiyorum.

finals #1

2009-05-13T00:53:00.004+03:00

sezon finalleri bir bir sıralanırken, arada kalıcı olanlar hemen sıyrılıyor. öncelikle yine bir fox klasiği olan dizilere müdahaleden bahsetmeden edemeyeceğm. en son, whedon'un kendi parasıyla çektiği dollhouse sezon finalini yayınlamayı reddedip, bir önceki bölümü final olarak önümüze sundular. her şey havada kaldı elbette. haliyle final bölümünün ratingleri de beğenileri de dizinin geleceğini etkilediğinden gelecek sezon şansı yok gibi görünüyor. kötü oldu bebekevine... firefly laneti sürmekte.

öte yandan biraz evvel izlediğim House sezon finalinden bahsetmek istiyorum sana. spoiler vermeden ne kadar bahsedebilirim, onu da bilmiyorum. neyse... ağladım, sinirlerim bozuldu, şaşırdım kaldım... house gene yapacağını yaptı ve bizi psikolojik bir gerilimin içine soktu. 6. sezonu da garantiledi böylece. beni de aldı mı bir düşünce? yarısını normal halkın anlamadığı diyaloglarla süslü bu dizi niye tuttu bu kadar diye. söyleyeyim... house'u oynayan hugh laurie kardeşimiz pek eğlenceli, bol kahkaha atan kişiliğine rağmen mutsuz ve her daim rahatsız bir dahiyi o kadar güzel oynuyor ki, karakter kendini izletiyor. burada cast ve karakter yaratmadaki önemi görebiliriz. yeterince güçlü karakterler yaratırsanız onlar bir şekil yolunu bulur, senaryoya da yön verir. samimiyettir house'u her kesim tarafından izlenebilir kılan da. burdaki samimiyet canım ailem tarzı samimiyet değil elbet. oyuncunun karaktere ne kadar büründüğüyle paralel gelişen gerçeklik... büyüksün hugh!

eve alıp beslemek istediğimiz insanlardansın nathan...

2009-05-11T14:10:00.005+03:00

ilişikte gördüğün dizi castle, ABC'de henüz yeni başlamış sayılan leziz bir dizi. başrollerinden ailece pek bir sevdiğimiz nathan fillion olduğunu duyunca hemen edindik izledik. bir günümüzü 8 bölümle harcadık. seneler sonra hatırlayacağın bir iş olmasa da, oldukça keyifli vakit geçireceğinin garantisini verebilirim. hele de fillion'ı firefly ve dr. horrible's sing-along blog'tan tanıyanlar için süpriz değil bu karakter. sonunda bu sevimli adamdaki komedi yönünü daha ağır tutan bir senaryo yazılmış. güzel de olmuş. izlenir...
bu arada belirtmeden geçemeyeceğim ama star trek birlikte izlediğim insanlar arasında en çok beni sevindirdi. jj abrams kardeşimiz sağolsun inanılmaz eğlenceli bir film yapmış. dram yönünü minimumda tutarak, bol esprili, bol aksiyonlu bir iş çıkarmış. Allah seni başımızdan esik etmesin Abrams.

dik durur otlar!

2009-05-08T15:37:00.002+03:00

Allah kimseyi bel ağrısıyla terbiye etmesin okur. böyle sapa sağlamken virgül misali kıvrılabiliyor insanoğlu. ne garip... son keşfim exen isimli dünya güzeli ilaç sayesinde biraz toparlandığımdan kelli burdan muhtemelen isviçreli olan bilimadamlarına saygılarımı sunar başarılarının devamını dilerim. god bless you!

By the hand of the Prince, the Prophet dies. Upon his death, the Prince shall rise...

2009-05-06T13:55:00.005+03:00

çok sevdiğimiz işler yarım bıraıldığında geriliyoruz haliyle. daha önce defalarca bahsettiğim üzere terminator: sarah connor chronicles bitti ve bizim tepkimiz "kardeşim parası neyse verelim çek bitir şunu" oldu. normal bir zengin olsam veririm cidden. zira öküz gibi sponsor var. araba markaları, telefon markaları, bilgisayar ve restorant markaları... tabi bunların dizi içinde görünmesi yeterli sponsor olmaları için. bizdeki gibi jenerik akarken osman kuaför, mahmut usta kebapları gibi logolar geçmiyor. o da ayrı bir rezalet neyse...
gelelim son acımız carnivale'e. dün mr. smith'le bitirdik ve neredeyse ağlayacaktık nasıl biter bu diye. tabi yine aynı tepki. verelim parasını çeksinler kardeşim.
en çok can acıtan da bu dizinin daha hiçbir işi yarım bırakmamış hbo'ya ait olması. yani tutsun tutmasın sonunu getiren bir kanal aslında ama 6 sezonluk senaryoyu burda çöpe atmış. neden mi? birincisi dizinin sposoru yok. 1930'larda geçtiğinden şimdiki hiçbir ürünü kullanamazsın. "sette burger king'ten yedi oyuncular" diye jenerikte gösterme huyları yok adamların. ikicisi ise bir bölümün bütçesinin 2 milyon dolar olması. evet okur yanlış okumadın. kıyaslamam gerekirse, türk sinemasının en büyük bütçeli filmlerinden biri arog 9 milyon dolar, diğeri güneşi gördüm 6 milyon dolar. bu dizinin tamamı ise 144 milon dolar. iki sezonu çekildi geriye kaldı 96 milyon dolar. yani verelim parasını yapsın demek için kenarda köşede bir 100 milyon dolarımın olması gerekiyor ki yok.
daha ucuza da çıkaramazsın. 2 milyonluk iş dedirtiyor zaten sana bu meret. bu arada yarısını görüntü yönetmeninin aldığına eminim . güle güle harcasın...

takip ediyoruz, tavsiye ediyoruz köşesi...

2009-05-02T16:54:00.001+03:00

kanun balarısı...

2009-05-02T15:32:00.003+03:00

yalaşık 20 iq sahibi, kabiliyet özürülü, bol makyajlı, range rover'lı kızların park sorunlarını, yol kitlemelerini keyifle izleyebildiğimiz bir evimiz var. sen mobileti bile park edemeyeceğin belli ki neyine senin tırın bir küçüğü araç? biraz önce aklıma yeni bir kanun tasarısı geldi. herkesi tekrar trafiğe salacaksın. yanlarında gözetmenler olacak. kullanamayanların elinden arabaları alıp, kullanabilenlere vereceksin. arabanın aksesuar değil, dikkat ve pratik zeka ya da deneyim gerektiren bir araç olduğunu belki anlar bu kızlarımız. ona göre süslü arabalarını benden geri alabilmek için belki canla başla çalışırlar. ben de o arada araç sahibi olurum. hak eden kazanır trafik sorunu da çözülür. nasıl? süper bence...

"do and don't"s...

2009-05-02T00:49:00.003+03:00

geçen gün hastane dönüşü uğradığımız kebapçıda açık olan kral tv sağolsun mustafa topaloğlu'nun yeni klibini bizlerle buluşturdu. "obama barrack obama, welcome to presidency" şeklindeki manalı sözleri olan şarkı ve arkasında ne alakaysa meşhur ağlayan çocuk resminin olduğu klip yıprattı bizi okur. rastlarsan koşarak uzaklaş mekandan. bizim yaptığımız hatayı yapma kitlenirsin iki saniyeden sonra.
bu arada wolverine tam beklediğim gibi çıktı. leziz leziz... git izle, eğlen. çabuk!

frequently asked questions about time travel

2009-04-30T15:11:00.002+03:00

merakla beklenen filmler sırasına ekledik hemen kendisini. gerek mükemmel ismi olsun, gerek konusu ve benzetildiği diğer yapımlar olsun hemen edinilip izlenecek.

every prophet in his house...

2009-04-30T11:01:00.003+03:00

sezon biterken, izleyecek şeyler git gide azalırken, hazır benim de dizi yasağım varken, fazla bulaşmama kararı aldım yeni işlere. bir tek haziranda yüzümüzü güldürecek true blood var progaramda. ama bu arada da boş duramadık elbet. mr. smith'e bin bir ısrarla izlettiğim, benim de 4 sene sonra tekrar izlemiş olduğum carnivale bu ara bizi kitledi. izleyene tekrar üstünden geçmesini, izlemeyenin de bulup muhakkak izlemesini tavsiye ediyorum. sanat eseri mübarek... bu arada hbo da sağolsun foxun izinden gidip, ikinci sezon ratinglerine göre 6 sezonluk diziyi yayından kaldırmış. başka bir kanalda devam etmesine de izin vermemiş. kınandı kendileri... eğer izlersen de biraz mitolojisini araştırmanı tavsiye ediyorum. zira saatlerce kafanı kaldıramayacağın wikipedia yazıları mevcut.

bu ay para biriktirmek için üç sebep...

2009-04-27T21:07:00.010+03:00

1: x-men origins: wolverine (1 mayıs)

2: star trek (8 mayıs)

3: angels & demons (15 mayıs)

donald where's your trousers?

2009-04-25T17:37:00.006+03:00

güne pek güzel başlamadım. çalıştığım odadaki bilgisayarı açarım açılmaz açarım açılmaz... aletin bozulacağı tuttu hem de bütün yazılarım içindeyken. mr. smith tamire götürmeye karar verdi. ne yaptıysak çalışmadı. sinirlerim bozuldu. yattım uyudum. rüyamda john henry durmadan şu celtic türküsünü söylerken, bana dedi ki, "ben anlarım bilgisayardan. iyi davranmalısın. okşa, konuş kasayla. o zaman düzelir." ben de uyanınca utana utana kasayı okşadım, dedim ki "hadi dostum bana kazık atma şimdi." sonra da açtım. çalıştı... we have a bond!

anybody heard the name John Connor?

2009-04-18T12:17:00.006+03:00

aşağıda belirttiğim üzere bu ara ailecek en byük takıntımız terminator: sarah connor chronicles'ı bitirmek oldu. azmettik bir haftada 31 bölüm falan izledik. bitirdik mutluyuz. ama son aldığım bilgilere göre dizinin geleceği fox'un acımasız ellerinde olduğundan terminator : salvation'ın gişe başarısına göre iptal edlme ihtimali varmış. i hate fox!!!

büyük bir heyecanla beklediğim salvation'ın yönetmeni ise çömez bir abimiz. bu bağlamda korkularım yersiz değil. filmin kötü olması beni bir nebze üzer de dizinin iptali ağlatır resmen. son zamanlarda bu kadar kaliteli az iş izledim. deneysel takılan yönetmenler bir olmuş efsaneyi gazlamışlar da gazlamışlar... öyle güzel sahneler var ki bir çok filme taş çıkarır. bu arada dizideki t1000 karakterini oynayan shirley manson'a kızının "you can't sing" dediği an içimin yağları eridi okurcum. sen bundan sonra robot rolü oyna sadece shirley. daha uygun...

amin

2009-04-17T21:52:00.003+03:00

kendimi bildim bileli, sümerlileri, babamın ismi olmasından olacak, sevimli buluşumdur. ama daha yeni yeni bu kadar ilgimi çekmekte. en son muazzez ilmiye çığ isimli 1914 doğumlu (evet yanlış oumadın 95 ediyor yaş) sümerolog hanımın Kur'an İncil ve Tevrat'ın Sümer'deki Kökeni isimli kitabını okudum ki ben pek sevmem araştırma kitabı, ona rağmen bir solukta bitirdim. enteresan bir kitap. muazzez hanım da hala yazıp konferanslar vermekte imiş. kendisi bir yerlerde ölümsüzlük tarifi içeren bir tablet bulmuş olabilir diye düşünmekteyim. şaka maka daha uzun yaşar daha da yazar umarım.

kendini değersiz hissetmenin yolları...

2009-04-16T16:28:00.001+03:00

birine "ben de insan mıyım beah?" dedirtmek istiyorsanız, seven pounds izletebilirsiniz. daha önce de söylemiştim.
sonra birine kendini böcek gibi hissettirmek istediniz diyelim. gidin bir yerden prof. dr. Gönül Tekin hanımefendinin, Murat Bardakçı ve Fatih Altaylı'nın Teketek tarih programına katıldığı bölümü bulun ve izletin. otursun ağlasın izleyici. "ben ne cahilim yarebbim" diye başını taşlara vursun.
gecenin bir vakti beni kitledi zira bu hanım. meğer zamanında bu ülkenin bir uçkur davasına kaybettiği önemli değerlerden birisi imiş. harvard'a kaçmış orda prof olmuş. bir de merhum kocası varmış. ondan bahsederken ben onun tırnağı olamam diyen bu kadın bile bu düzeydeyken eşi Şinasi Tekin'i tahmin edemiyorum. sanırım eline değsen bile bir ansiklopedik bilgi yüklenebilir beynine.
özetle izlediğim en keyifli programlardan biriydi. inanılmaz dolu, çok keyifli bu kadını ülkeden kaçıranları esefle kınıyorum. ayrıca dünyadaki bütün büyük üniversitelerin aldığı türkoloji ansiklopedisini neden sadece Türkiye'deki boğaziçi, bilkent, bilgi gibi üniversitelerin almadığını da anlamış değilim. biz nasılsa türküz napalım türkolojiyi, gavurlar öğrensin, gibi bir mantık güdüyor olabilirler.

we love robots!!!

2009-04-09T00:34:00.003+03:00

daha çıkar çıkmaz indirdiğimiz terminator: sarah connor chronicles adlı eserin birinci sezonunu anca izlemiş bulunaktayız. ben her ne kadar dakika başı zamanda yolculuk kısmına takılsam ve her seferinde mr. smith beni "destiny" diyerek geçiştirse de büyük bir keyifle izledik birinci sezonu. geç olsun güç olması değil mi efendim... takıldığım diğer bir nokta da cameron isimli robot kızı oynayan summer glau kişisinin önce angel'ın bir bölümünde zamanda takılmış aynı sahneyi oynayıp duran balerin bir hayaleti, sonra firefly'daki tepkisiz esas kızı oynamış olması. bu kız ne zaman transa girmiş insan tipinden kutulacak onun merakı içindeyim. belki de rol yapamıyordur. eğer öyleyse de kazma oyunculukla kendine göre roller bularak ünlü olan keanu reeves ile aynı kefeye koyarım kendisini. hiç acımam.

MARAŞ = KARMA

2009-04-01T15:35:00.000+03:00

kafasının bir acayip işlediğine emin olduğumuz insan...

2009-03-26T22:27:00.005+02:00

kimle içmek isterdin sorusuna düzenli aralıklarla değişen cevaplarım var. misal her perşembe jj abrams ile içmek istediğimi anlıyorum. zira her perşembe sabahı lost izlemiş vay babanın kemiği demiş kendimden geçmiş bulunuyorum. seviyorum seni jj. bir de criminal minds'ta var jj. o da güzel bir kızımız. bir süre doğum izni aldı özledik hemen. neyse diyeceğim o ki, hemen star trek gelsin, fringe kaldığı yerden başlasın, lost delirmeye devam etsin, nasip kısmet olursa bir de büyük HD ekranda cloverfield izleyeyim bir daha.

i am so mimed...

2009-03-24T22:11:00.003+02:00

sena sorar çantanda ne var diye ben de hemen fotoyu dayarım. hayatımda kaçmadım sorulardan.
ellerim yaz kış terlediğinden hiç kullanma fırsatı bulamadığım arko kremim, en sevgili ahu tuba tokam, çoğu yerde illegal sayılan ve kapıya bırakmak zorunda kalmama rağmen taşıdığım ümraniye alışkanlığı çakım, senelerdir kullandığım çakma cashmere parfüm, canderelim, rocco sıkı şekerim, aynam, rujum, içinde her organ için iki adet hap bulunan ilaç çantam, not defterim, kalemim, selpağım, ıslak mendilim, hani yolum düşerse beleş kahve içerim diye her daim yanımda taşıdığım cafe wien ve gloria jeans indirim kartlarım, boş akbilim ve telefonuma bağlanan kulaklığım. bir de elbet o an ne okuyorsam o kitap... budur efendim çantamdakiler. senelerdir de içeriği değişmemiştir çantanın. en fazla rujumun rengi değişir. klişe bir insanım evet.

sayın yargıç!

2009-03-23T12:49:00.005+02:00

son zamanlarda çok fazla şikayet ettiğim bir konu olan çeviri mevzusunu tekrar gündeme taşımayı bir görev bilirim. zira sadece ben değilmişim çevirilerden muzdarip. dün benim kafa ağrıdan patlar, mr. smith'in keyfi kaçarken, ne planladığımız gibi sinemaya gittik ne de sonunda tamir edilen televizyonumuzda birşeyler izledik. ben kitaba sardım mr. smith de tek izlemediğim dizi olan heroes'a. psikopat isimli oldukça keyifli kitabı bitirdim. kitabı çeviren iki çevirmen her ne kadar gereksiz bir sürü bilgi vermekten kaçınmasalar da nedense olmadık hatalar yapmaktan da geri kalmamışlar. misal "pensilvanyalı bir kız" yazısının dip notunda, pensilvanyanın bilmem hangi eyaletin kuzeyinde bilmem hangi eyaletin güneyinde şu kadar yüzölçümlü floridadan sonra yaşlı nüfusun en fazla olduğu yer diye uzun uzun anlatarak kültüre ve amerika ile ilgili herşeye hakimiz imajı çizseler de, yargıca itiraz eden adamın "sizin onurunuz" dediğini sanarak en azından bir ally mcbeal bile izlemediklerini de kanıtlamış oluyorlar. delirdim.... nerden buluyorlar bunları bir anlasam...

aşk meşk çekemem, bana cinayetle gel yazar...

2009-03-19T23:48:00.004+02:00

orhan pamuk pek takip ettiğim bir yazar değil. tarzını bir türlü sevemedim be kara gözlüm. benim adım kırmızıyı ayrı tutarım ama. nedense o başkadır. yine o kitabın hatrına bir şans daha vermek istedim pamuk'a. masumiyet müzesine başladım. okudum, okudum... yok... bir türlü kafam almadı o karakterler nasıl öyle davrandılar, olaylar nasıl öyle gelişti. herşey havada, herşey manasız gibi... bu fazla sevişgen karakterler nedense inandırıcı gelmedi bana. aman beee dedim kapadım kitabı gittim koşa koşa bir sürü çerez gerilim romanı aldım geldim. ilk okuduğum sayfadaki seri katili, masumiyet müzesinin normal adamı kemal'den daha çok sevdim...

polemik

2009-03-19T23:45:00.002+02:00

show tv, atv, star falan filan gibi kanallarda tv'de ilk kez diye lanse edilen filmlerin daha önce digiturk kanallarında gösterilmesi kafamı karıştırıyor. digican tv değil mi? paralı diye tv'den saymıyor muyuz biz onu? "bedava kanallarda ilk kez" deseler daha mutlu olacağım. içime sular serpilecek...

fakir tesellisi...

2009-03-19T22:08:00.004+02:00

mr. smith bir süredir çinli işçilerden fazla çalıştığından, ben de tek başıma evden çıkmadan yapılabilecek aktiviteleri neredeyse tüketmiş durumdayım. en son bu akşam ha geldi gelecek evin beyi derken, bir de baktım ki, aşk-ı memnu adlı çakma uyarlama diziyi izlemekteyim. dizi nasıl diye anlatmayacağım. bir daha izleme gereği duymam desem yeter. tek ilgimi çeken müzikleri oldu. kıraç formatından çıkmış gerçekten güzel bir müziği var dizinin. bir soru var yalnız aklıma takılan. o hayatı yaşamak ister misin okur? ben istemem onu anladım. yani böyle hayvanım gibi zengin olmayı isterim tabi ama eğer böyle yaşamak zorunda kalacaksam almayayım ben. mutfağa gitmek için giyinmenin, sabah odadan çıkarken düğüne gider gibi süslenmenin, evin içinde bile öküz gibi ökçelerin üstünde gezmenin bana çekici gelen bir tarafı yok. hele ki, iki haftadır tek giydiğimin eşofman olduğu düşünülürse...

the prettiest whistles won't wrestle the thistles undone...

2009-03-17T12:03:00.005+02:00

pek mesudum sevgili okur. cancazım decemberists yeni albümüyle keyfime keyif katmaya. evimin daimi fon müziği olmaya devam ediyor. ilk şarkıdan son şarkıya kadar bir tek hikayeyi parça parça anlatan bu şaheserden kelli kendilerini kutluyor, akordeonlarından öpüyorum....

seven pounds, lots of tears...

2009-03-16T13:34:00.002+02:00

bir will smith filmi daha beni hayata küstürür, camdan atlatır... o kadar... pursuit of happiness ilk izlediğimde alt üst etmişti beni. arkasından aynı yönetmenin yine will smith ile daha darbeli bir film çektiğini öğrenince, dün bütün cesaretimizi toplayıp izledik hemen. woody harrelson'ın ilk beş dakikada bir oyunu var ki nedense sinirlerim bozuldu filmi durdurup hüngür hüngür ağladım. o nasıl oyunculuk woody? bu arada will smith artık sadece izleyiciyi depresyona somak için çalışıyor onu anladık. bu sinema değil belden aşağı vurmak derim ben. ayıp ayıp...
şaka maka gerçekten sinirlerine güveniyorsan izle....

son ada

2009-03-16T13:30:00.003+02:00

Livaneli'nin Son Ada'sını bir solukta okuyabilirsin okur. o zaman ne bekliyorsun? git oku. kitabın kısalığına rağmen bazı yerlerde gereksiz uzatmalar varmış hissi verse de, yazım dili pek alışkın olmadığımız ve zaman zaman yadırgayabileceğimiz bir şekle sahip olsa da çok keyifli, çok basit ama çok da derin bir hikaye son ada. yazarlığını zaten pek beğeniğim Livaneli'ni bir kez daha takdir ettim.

2009-03-13T11:28:00.010+02:00

tess gerritsen'i sevdiğim bilinir. bir kitabını daha bitirirken ne saatin sabahın beşine geldiğini ne de açlıktan geberdiğimi fark ettim. 1800'lerin Boston'una gidip gelen bir hikaye. i love paralel kurgu!!! hikayenin temellerini oluşturan gerçek bir tıp bilgisi ise güldürdü gece gece beni. wendell holmes isimli bir doktor o senelerde müthiş bir buluş yaparak milyonlarca loğusa kadının hayatını kurtarır. bu kadınlar patır patır loğusa ateşi denilen bir hastalıktan ölmektedirler. doğuran ölür doğuran ölür... sebebinin o zamanlar tıbba uzak bir kavram olan mikroplar olduğunu ilk çakan da bu holmes denen doktordur. zira doktorlar, cesetleri kurcaladıları çıplak elleriyle kadınlara doğum yaptırmaktadırlar. holmes tek bir şey önerir diğer doktorlara. "ellerinizi yıkayın." ve bu mesajla dünya çapında kurtardığı insanların haddi hesabı olmaz...

taksim

2009-03-08T23:37:00.005+02:00

meydan aynı meydan... hep gençlerin toplandığı meydan. tek fark o gençlerin toplanma amaçları. bir dönem dünyayı değiştirmek istiyorlardı, şimdi ise futbolculara dokunabilmek...

kim demiş medya kurbanlara karşı duyarsız diye?

2009-03-08T13:38:00.004+02:00

bloody witch!

2009-03-05T00:46:00.011+02:00

bbc'den başlayarak bir sürü şeye atlayacağım. bbc yapımı fantastik dizilere olan sevgimden bahsetmiş miydim sana? eh şimdi edeyim... hex'le başladık maceraya.

daha o zamanlar azazel rolündeki michael fassbender için büyük oyuncu bu demiştim. sonradan gitti hunger'da bobby sands'i oynadı. pek de beğenildi. oyununu ben de beğensem de filmi beğenmedim. o kadar ki "hot shots ne güzel lan" cümleleriyle tıka basa yemek yedik izlerken. o derece etkiledi beni, sen düşün. neyse... gelelim michael'a. bu adamın daha iyi bir filmi var. eden lake... izlediğim en iyi gerilim filmlerinden biri. cidden gerildim. bir sürü yetenekli veledin katkılarıyla oldukça başarılı bir film çımış ortaya.

neden bahsediyordum ben? hex... hex güzel dizi. buffy döneminden sonra ilaç gibi gelmişti. peki hex'in yapımcıları ne yaptılar sonrasında? demons... jenerik müziği dışında hiç bir özelliği olmayan bu last van helsing muhabbetli çakma ötesi diziden dolayı kınıyorum kendilerini. arada bir sezon da merlin çektiler. john hurt'ün ejderha sesi şeklindeki katkısıyla izlenebilir bir hale gelse de çocuk dizisi olmaktan çıkamayan bu tarih bilgilerimizi alt üst eden diziyi de yakıştıramadım bu gençlere....

sonuç olarak hex'te harikalar yaratan efektlerde göz boyayan bu insanlar 80'lerden kalma gibi duran bu dizileri nasıl yaptılar diye sorarım sana... maske mi kalmadı londra'da da gittin fare maskesi giydirdin demon'lara? ha?
gerçi torchwood'un da doctor who'nun spin off'u olduğu düşünülünce normal karşılanabilir bu durum. zira, dr. who nerde torchwood nerde? bu arada dip not: bu iki dizinin ismi anagram...

size harajuku değil harakiri lazım...

2009-03-04T19:33:00.008+02:00

"Alışverişkolikler Kanyon’da Buluştu…
Alışveriş meraklısı bir genç kızın eğlenceli maceralarının anlatıldığı “Bir Alışverişkoliğin İtirafları” filminin VIP ön gösterimi 18 Şubat Çarşamba gecesi alışverişin kalbi Kanyon’da yapıldı.
Alışverişkolikler, 26 Ocak–16 Şubat arasında Kanyon mağazalarında ve restoranlarında yaptıkları her 100 YTL'lik alışveriş karşılığında satış fişleriyle Kanyon Info’ya giderek filmin VIP ön gösterimi için çekilişe katıldı ve kazanan 100 Kanyon ziyaretçisi filmi herkesten önce seyretme şansını yakaladı.
Filmden sonra davetliler, Harajuku stili başta olmak üzere birçok tarzı meraklılarıyla tanıştıran filmin şimdiden moda ikonu filmler arasındaki yerini aldığını konuşuyordu."

ne zamandır kanyon durmadan bana etliklik haber verip duruyor. anlatamadım kendilerine en son 8 ay önce alışveriş yaptığımı. neyse yukarıdaki maili okudum. ne salak film dedim. sonra aradaki bir kelime dikkatimi çekti neymiş bu diye google görselleri bir açtım ki amanın... bu harajuku stili dediği, hani film bizi tanıştırdığı için ilgililerinin memnun olduğu bu stil, annesinin elbiselerini giyip beceremediği abartılı makyajıyla, şarkıcılık oynayan ilkokul çocuğu görüntüsünü kendi üzerinde yaratma durumu imiş. onu anladım. moda dünyasının ilgi manyağı halkı japonlar tarafında yaratılmış. şimdi sana sorarım bu şekle girmek için alışverişkolik olan bir kadını ne yapmak gerek. zaten sinirimi bozuyor bir avuç beze 200 tl veren salaklar, bir de amaçlarının böyle görünmek olduğunu bilmek, katil edebilir beni. hepsine akıl fikir temenni ediyorum.

tahtalara vuralım lütfen!

2009-03-03T18:34:00.004+02:00

uzun süredir beklediğim dizi sonunda başladı. Dollhouse... joss whedon en son internet üstünden yayınladığı müzikal komedi mini dizi dr. horrible's sing-along blog ile karşımıza çıkmış idi. ondan beri de ses yoktu kendisinden. neyse ki buffy'nin asi slayer'ı eliza dushku'nun başrolünde olduğu dollhouse gecikmeli de olsa yayına girdi. peki beğendik mi? evet diyelim ve pek sevdiğimiz whedon'u üzmeyelim. hem en ufak bir tepkide hemen dizileri yayından çeken fox'a çanak tutmamak adına zaten sesimi çıkarmam bu konuda. firefly'ın akıbeti malum...
neyse konu güzel, dizi güzel, dushku çok güzel... ama birşey eksik dedim durdum üç bölümdür. sonunda buldum. whedon'un o alışkın olduğumuz esprileri yok burda. oldukça ciddi herkes. tamam diğer dizileri de komedi değildi de dialoglar dahiyaneydi çoğu zaman. henüz unutulmaz dialoglara, sıcak kahramanlara rastlamadım ama ümidimi kesmeden izlemeye devam edeceğim elbet. umarım senaryosunun temel de biraz da olsa benzediği my own worst enemy'ye yapılan haksızlığa uğramaz ve en azından bir sezon şans verilir bu diziye. ama dediğim gibi, eğer karakterleri biraz canlandırmazsa dollhouse'un şansı pek yok gibi...

gönül suveren'i özleyenler klubü

2009-03-03T11:53:00.005+02:00

son kitap maceramı paylaşmak istiyorum seninle okur. nora roberts diye bir hatun vardır. pek bir severim kendisini. hatta virginia yörelerinin ne menem bir cadı kültürü olduğunu ilk o anlatmıştır bana. artıca da bir eve dallas serisi vardır ki hayranıyam... 2050 civarları geçen dedektif hikayelerinden oluşan bu bu serinin büyük bir çoğunluğunu okumuştum zamanında. şimdi de ölüm tuzağı'nı bitirdim. bitirdim bitirmesine de sinir hastası oldum bitirene kadar. amanın o nasıl çeviri? hayır yazara aşina olmasam kitabı fırlatıp atacağım ama biliyorum ki hatunu kitapları iyi. sonra bir baktım ki ilk gerçek roman çevirisiymiş bu Selin Eraltan hanımefendinin. umarım da son olur. ilk kez bu kitabı alan biri bir daha nora roberst okumaz mesela. ayıp etmiş epsilon.
sana hemen aklıma gelen bir örnek vereyim,
suratında yara olan kadın kahramanımızın kocası
"kenine ne aldın?" diye sorar
kadın da "yumruk yedim kavgada" gibi birşey der.
şimdi burada ki kendine ne aldın kısmında "what's you got there?" ya da "what have you got there?" gibi, vasıflı bir çevirmenin "yüzüne ne oldu?" şeklinde çevireceği bir cümle yazdığına kalıbımı basarım.
hadi bu kadın bir çeviri programıyla falan halletti işi de editörler de mi anlamadı ne kadar kötü olduğunu? bilmiyorum. ben elimden geleni yapıp kendilerine bir e-mail yolladım. cavap vermediler. bakalım, cevaplarına göre epsilonu silebilirim seçeneklerim arasından.

sum

2009-03-01T14:38:00.012+02:00

bir süredir herhangi bir şey yazmadığımdan hafiften toparlama olacak bu post. en çok vaktimi alan yeni bir roman oldu. evet okurcum, yemedim içmedim yeni bir roman yazdım. nasıl mı? bok gibi... ne yazık ki pek başarılı değilim sanırım bu konuda. ama inatla da devam edip vakit ve çaba harcıyorum. hobi deyip geçelim....
bunun dışında yeni keşfim "Torchwood" isimli ingiliz bilimkurgu dizisi iki sezonuyla zamanımı yedi bitirdi, beni de pek bir sevindirdi. tavsiye ediyorum okurcum. kendisi şu ana kadar izlediğim esas oğlanı gay olan tek dizi. gerçi bunu anca ikinci sezonun ilk bölümünde fark etmek acı verici. zira oldukça karizmatik, oldukça yakışıklı, genç kızların sevgilisi başrol oyuncumuz, birden diziye müthiş bir sahneyle havalı havalı giren buffy'den sevip bağrımıza bastığımız "Spike" ile öpüşmeye başlar ve izleyici, "noluyo lan?" diye donakalır... neyse ben fazla spoiler vermeyeyim. sen git izle. cidden fena değil bak. ingiliz deyip geçmemeli.

geçiyorum senenin en iyi iki filmine. birincisi elbette curious case of benjamin button... film boyunca arayanlara "benjamin franklin'e geldim" deyip duran yan koltuktaki izleyicinin aksine bayıldım ben filme. öyle böyle değil... sanat eseri mübarek. git izle. son sahnede kalbin dursun senin de....

bu benjamin kardeşimiz her ne adar slumdog leziz bir film olsa da haksızlığa uğradı oscarlarda. sinir oldum. bu konuya girmiyorum.
gelelim diğer sanat eserine... in burges... şöyle anlatayım sana ne kadar sevdiğimi. colin farrel kişisinden tiksinirdim bir kaç hafta öncesine kadar. o telefon kulubesinden çıkamayaydın keşke dediğim bu oyuncu kişilik bir filmle kalbimde taht kuruverdi. çok güzel çok... uzun zamandır izlediğim en iyi filmlerden biri in fuckin' bruges. sakın atlama bu filmi okur.

oscarlarda diğer bir gerilme nedeni de mickey rourke abimizin eli boş dönmesiydi. ya arkadaşım bu adam dişine göre birşey çıkarsa oynar artık. serbest çalışan holivud emeklisi gibi kendisi gözümde. yani verdin verdin bir daha ödül alma şansı pek olmaz. ayrıca da mükemmel bir oyun çıkarmış, gözlerim düştü ağlamaktan. en ufak bir bakışıyla karakterin bütün ruh halini anlatıyor adam. ama sen gittin daha senelerce oyuncu yönetmen bi ton ödüle aday olacağı kesin sean penn'e verdin. henüz milk'i izlemedim ama bu ayrıntının da düşünülmesi gerekiyordu... ayıp oldu koça derim başka da birşey demem.

bir de reader'a dokundurup çekiliyorum huzurundan. tamam film çok güzel, kate winslet da zaten sevip beğendiğim bir oyuncu, ama sana da birşeyler garip gelmedi mi okur? bir zamanlar sarah ve musa'nın dizisi vardı. orda da ingilizler aralarında ingilizce konuşmaz, ingiliz şivesiyle türkçe konuşurlardı, neden? çünkü izleyiciler de oyuncular da Türk'tü... şimdi burda da almanları canlandıran bir ton ingiliz oyuncu alman şivesiyle ingilizce konuşunca elimde olmadan zamanında fazla mı acımasızca dalga geçtik sarah ve musayla demekten kendimi alamadım. film nefis ama bu ayrıntı sinir etti beni.

paranoid android

2008-12-02T11:24:00.005+02:00

üniversiteye kadar kadiköy sahaflar ve kütüphaneler besledi edebi açlığımı, arkasından aşırı kitap tüketimi ve sıfır para kazanımı üniversite boyunca korsan kitaplara yönelmeme sebebiyet verdi. sadece çalışırken mevcut boş zamanın azlığı ve kazanılan paranın bolluğu mağaza veya internet üzerinde kitap alabilmeme vasıta oldu. ama gel gör ki şimdi gene zaman bol para yok ev con con bir mekanda olduğundan ucuz alışveriş diye bir kavram da yok. tezatlar silsilesi. neyse ki kanyonun önünde yerde kitap satan bir adam var. evvelsi geceye kadar güzeldi orda olması da, uzanıp kitabımı okurken yastığımda solucan bulunca işler değişti. önce binbir tane paranoya edindim tabi. kesin kafamın içinde kurt var ondan başım ağrıyor. ben uyurken kulağımdan falan çıktı... sonra mr. smith paranoyalara devam etti. yok bu kesin yumurtlamıştır yatağa. mikroplar sardı her yanımızı falan filan. hadi gecenin 3ünde nevresim değiştirmeler sonra yastıkları da yıkamalar... (tabi bu da ayrı bir macera, zira yeni evli bir bağyan olduğumdan nevresim takımlarım da yeni. açtığım nevresim takımlarında biri tek kişilik çıktı, diğeri de 1,5 kişilik. burda bellonayı canı gönülden kınıyorum. kendi yorganına göre nevresim yapmak gibi basit bir işlemde başarısız olduğu için. ayrıca ortopedik diye alınan yastıkları da bayağı bir süre kastım kullanmak için. ama hayvani boyutlardaki ve sert yastıklar mr. smith'in en son "ortopedik olabilir ama ancak bir dev için" söylemiyle bazaya geri döndü...) neyse okurcum nefretimi sonra kusarım bellonaya, gelelim geceye. saat 4e kadar süren nevresim savaşından sonra uyundu. dün gece gene kitabımı okurken sayfanın üzerinde gezen başka bir hayvan görünce olay anlaşıldı. kitap bilimum sokak hayvanını yatağıma hatta çoğu zaman suratıma kadar taşmış oldu. kitabı aldığım günün yağmurlu olması sebep olmuş olmalı hayvanların kuru sayfalarda huzur bulmaya çalışmalarına. dün gece de 3te duş alındı bol bol huylanılıp kaşınıldı. zor uyundu. sonuç şudur, şu ana kadar kötü bir gerilim romanı diye düşündüğüm glenn meade'in şeytanın müridi okuduğum en gerilim yaratıcı kitaba dönüştü...

kısa devre yaptıran program

2008-12-01T20:16:00.003+02:00

aklıma geldi de seninle birşeyi daha paylaşmam lazım okur. geçen gün kısa devre diye bir programa şahit oldum. pelin batu, harun tekin, cem mumcu ve nejat işler muhabet etmekte idi. sonradan öğrendiğim kadarıyla nejat işler konukmuş ama diğer kişiler programın sunucularıymış. gelelim beni çileden çıkaran noktaya. cem mumcu'yu pek dinleyemedim zira pelin batu'nun takip edilmesi, hitabet eksikliğinden kelli, oldukça zor olan gereksiz bilgi aktarımı yüzünden kapatmak zorunda kaldım. dogville'den tut, monty python'a kadar sadece öznelerden oluşan bir sürü cümle kurup (ya da kuramayıp) konudan koparak muhabbeti katletme görevini başarıyla yerine getirdi. şimdi sorarım sana, konuşmakta bu kadar zorluk çeken insanlar ki harun da buna dahilmiş onu anladım, program yapmalı mı? dolu, entellektüel ve yetenekli insanlar olmaları güzel de eğer kral tv vj'inden kötü konuşuyorsan, gerek ses tonun gerek cümle düşüklüklerin gerekse "yani"ler, "şey"lerle bezenmiş duraksamaların dediklerini anlaşılmaz ve takip edilemez kılıyorsa ne anlamı var kardeşim git yaz bir yerlerde daha mantıklı...

tortured & traitor

2008-11-23T22:12:00.000+02:00

ne zamandır mr. smith ile evde izlediğimiz her filme iyi ki sinemada gtmemişiz diyoruz ki hoş değil bu. bir süredir şöyle ağzımı açık bırakacak bir film izlemedim. bugün de tropic thunder'ı izledik. beklediğim gibi olmamış. ama adamlar belli ki eğlenmişler aralarında. e sen de bunu hissediyorsun ve eğlenebiliyorsun.

peki en son ne izledim de aferim dedim? torture... lawrence fishburn'ü bir daha sevdim. senaryoya bayıldım. yavaş bir tempoda gitmesine rağmen izleyiciyi sıkmadan yormadan izletiyor kendini meret. aferim.

bir de traitor diyorum sana. film bir kaç kere yanıltıyor seni ki süper birşey bu. tam anladığını sandığında aslında budur işin aslı diyen hikayeler gerek bana... buna da bir aferim.

tekrar hoşgeldin rizzoli...

2008-11-23T09:18:00.001+02:00

zamanında londradan iki tanesi 3 pound diye ne olduğuna bakmadan aldığım bir tess gerritsen kitabı vardı, vanish... okudukça yazara hayran kalmıştım. oldukça muazzam bir polisiye gerilim yazarı bu ablamız. stephen king'in "baby, you're gonna stay up all night." şeklinde yorumadığı kitabı gerçekten bir solukta okumuştum.

aradan bayağı bir zaman ve başka başka yazarlar geçtikten sonradır ki yeniden karşılaştım kendisi ile. aldım cerrah'ı başladım okumaya bir kaç gün içinde de bitirdim. al bir tane daha... anladım ki bu kadın olayları kurgulama, karakter yaratma konusunda başarılı ki söz konusu seriler ise bu zor bir iş. bir de patricia cornwell vardır bu derece başarılı. onun da kay scarpetta'sı en iyi dostumdu bir aralar. neyse sanırım detektif rizzoli ve moore da bir süre hayatımın bir parçası olacak gibi.

eğer sen de benim gibi polisiye gerlim ve korku edebiyatından vaz geçemiyorsan sana bir de site tavsiye edeceğim, stopyourekillingme isme dikkat bir kere. okuduğu karakterler hayatında önemli yer tutanlar için ideal bir bilgi kaynağı. bir job bölümü var hatta, muhakkak bak.
bu arada dip not olarak da müthiş bir haber vereyim de işin olsun pazar pazar... jean christophe grange yeni romanını yayınlamış. miserere... artık türkçeye çevrilmesi kaldı bir tek sevinçten ağlamam için.

dizi dizi inciler...

2008-11-21T20:58:00.000+02:00

yemeklerimi yaptım, evimi temizledim. geriye bol bol vakit kalınca da kendimi house MD 1. sezonu izlemeye adadım. gerçi izlediğim bölümlerdi ve mr. smith ile birlikte izlenecekti ama başka birşey izlemek istemedi canım. fena da yapmadım. unutmuşum. iyi geldi. sana ne önerebilirim peki okur? fringe denemelisin bir kere. lost'tan ve cloverfield'den zaten halihazırda pek beğendiğimiz j.j. abrams kişisinin yeni projesi. bu yapımları sevdiysen ve de zamanında sıkı bir x files takipçisi isen, sana daha birşey demiyorum. git bul izle tatmin ol...

sonra true blood denemelisin. yine aynı mantıkla gidersek, zamanında pazar gecelerini six feet under başlayacak diye iple çektiysen ve american beauty en sevdiğin filmler arasındaysa Alan Ball'un yeni yapımı true blood tam sana göre. üstüne bir de vampir hikayelerine karşı koyamıyor ve de Louisiana'nın ne kadar withchy bir yer olduğunu öğrenmek istiyorsan bunu da listene eklemelisin.

hazır vampir demişken elbette buffy ve angelları hiç kaçırmamışsındır. yazarları Drew Goddard'ı zaten Losttan da takip edebildik de yapımcısı joss whedon neler yaptı bu arada diye sormadın mı kendine hiç? söyleyeyim firefly diye bir dizi çekti. bayağı da oldu ama ben anca ulaşabildim kendisine. eğer uzay maceralarını ve westernleri seviyorsan, far far away bir zamanda yeni galaksilere yerleşmişken insanoğlu, uzaylıların hala mit olması gibi ince nüanslardan keyif alıyorsan bunu da edin hemen. üstüne de dizinin finali niteliğindeki Serenity'yi çaktın mı, senden mutlusu yok. gerçi diziyi saçma sapan gerekçelerle bitirmeden kesen fox'tan nefret edebilirsin. et de zaten... gıcık fox!!!

nerde kalmıştık?

2008-11-20T19:26:00.001+02:00

fark ettiysen okurcum böyle pembeli membeli de bir fon seçtim ki değişim tam anlamıyla algılansın. zira mrs. justine oturaklı bir ev kadını artık.
gelelim konumuza... ben sana ne anlatacağım merak içindesin sanırsam. aslına bakarsan internette gezdiğim tek blog çeşidinin yemek bloglarına dönüşmesinden beri ben de mutfaktaki maceralarımı yazmayı düşünmekteyim. ama gel gör ki ben öyle ayaklı ekrem muhittin yeğen türevlerinden değilim pek. mutfakla aramdaki ilişki 2 aylık denilebilir. ama yine de çoğunlukla takdirleri toplamaktayım. bazı bazı da kendime küfürler sıralamaktayım (neyse ki dünyanın en az seçici en kibar adamıyla evlendim. tek eleştirmen benim evde). peki bu kadarcık deneyimi mi anlatacağım sana? belki... zaman gösterecek.
bu kadarla da kalmayacak tabi. ev kadını demek gün boyu evde olmak demek. bu da gün boyu kitap okumak, film, dizi izlemek, müzik dinlemek, gözleri açık tutmak demek. sen çalışan koşturan okur... lafım sana. ben senin yerine seçebileceğim birçok şeyi. ne dersin? daha ne istiyorsun anlamıyorum. hadi bakalım hoş geldin tekrar...